Edvard Munch werd geboren in Løten in Noorwegen.
Hij was dé grote voorman van het expressionisme.
Aanvankelijk was hij beïnvloed door het impressionisme en het symbolisme.
Zijn werken, voornamelijk post-impressionistisch, droegen echter veel bij tot het
expressionisme. Hij begon te schilderen toen hij zeventien was.
Kijk onder de schilderijen naar een uitrgebreide tekst over Edward Munch

Op achttienjarige leeftijd begon hij zijn studies op de Kunst- en Handwerkschool te Christiania, het huidige Oslo. Dankzij een studiebeurs kon hij een korte periode studeren te Parijs in 1885. Hij leerde er de kunst van Georges Seurat, Vincent van Gogh en Paul Gauguin kennen en raakte ook onder de indruk van het werk van Odilon Redon.
Gedurende zijn leven verbleef hij nog twee langere periodes in Parijs: van 1890 tot 1892 en van 1895 tot 1897. Daartussen en daarna werkte hij te Berlijn.
Munch legde zich in hoofdzaak toe op het uitbeelden van menselijke emoties, angsten, onzekerheden. De schrille kleuren en de expressieve lijnvoering die hij hierbij toepaste, alsmede de keuze van zijn onderwerpen hebben grote invloed gehad op de ontwikkeling van het expressionisme. Munch verzoende in zijn werken het leven met de dood, de verticale met de horizontale lijn, beweging met stilstand.
In de loop van zijn carrière werd zijn werk voortdurend introverter, voortdurend meer gedomineerd door pessimisme en angst. Dood, obsessie, angst en vertwijfeling waren de thema's die hij uitdrukte in een golvend paneelschrift. Hij schilderde mensen die angstig en ontredderd zijn, die in de diepste gronden van hun bestaan zijn geraakt.
Zijn obsessie voor enkele onderwerpen, bij uitstek de dood, maar tevens de liefde, die hij ervoer als een dreigende macht, blijkt uit de vele versies die van sommige van zijn werken bestaan.
Het resultaat was een steeds vereenvoudigen van de vormen om tot grotere expressiviteit te komen. Kenmerkend voor Munch was zijn zwak zenuwgestel, zijn pathologische depressiviteit, gekweld door obsessies van dood en ziekten uit zijn jeugdjaren. Munch kende in zijn leven vóór zijn carrière veel schandalen en menselijk leed.
De situatie in het gezin waarin hij opgroeide en de algemene toestand in de Noorse hoofdstad waren de uitgangspunten van dit leed. Confrontaties met ziekte en dood lieten in hem de hartstocht voor de kunst ontwaken.
Zijn moeder bijvoorbeeld stierf aan tuberculose toen hij 5 jaar was. Later stierf ook zijn 15-jarige zus Sophie aan TBC. Later verwerkte hij dit in het schilderij Het zieke kind uit 1885-1886. In 188] stierf zijn vader toen hij in Parijs zat.
De angst voor het verlies van zijn naasten blijft de jonge kunstenaar tot de jaren 1890 beheersen.
Zijn geestelijke onrust had hij gemeen met Van Gogh, hij gaat echter minder van de natuur uit en meer van het psychische. Niet de oppervlakkige schijn telt maar wel wat werkelijk gebeurt. Hij zei: "Ik schilder niet wat ik zie, maar wat ik zag!". Het gaat dus om de innerlijke belevenis, een geestelijke onrust.
Munch bleef niet alleen in de schilderkunst actief: nadat hij in 1894 begon te etsen, maakte hij nadien ook nog lithografieën en houtsneden, als graficus had Munch grote betekenis. Zijn schilderijen zijn vaak summier van uitvoering, en in zijn etsen (waarmee hij begon in 1894), lithografieën en houtsneden (eerste in 1895) zijn de fijnste nuances te onderscheiden, bijvoorbeeld in de portretten.
Hij schilderde in sterk vereenvoudigde vormen (wat typisch is voor het latere expressionisme), met weglating van details en in kleuren die de schrille klank van angstkreten hebben. De lijn komt uit de Jugendstil, maar wordt bij hem een essentiële contourlijn, met angst en beklemming opgeladen. Hij zocht naar de machten die het "ik" moest ondergaan: de vertwijfeling, de eenzaamheid, de vervreemding, de ontreddering, de dood.
In de winter van 1908/1909 kreeg hij een zenuwinzinking en werd hij opgenomen in een rusthuis te Kopenhagen. Het jaar erop hervatte hij zijn werk en vestigde hij zich in Noorwegen. Het omvangrijke oeuvre dat in deze tweede fase van zijn kunstenaarschap is ontstaan, mist over het algemeen de intensiteit van zijn vroegere werk. De uitbeelding van persoonlijke wanhoop heeft plaats gemaakt voor optimistischere en algemenere onderwerpen: landschappen, arbeiders, kinderen. Typerend voor zijn veranderde instelling zijn de grote muurschilderingen voor de aula van de universiteit van Oslo (1916). In 1916 kocht hij zich een huis te Ekely, nabij Oslo, waar hij de rest van zijn leven is blijven wonen.
In 1940 vermaakte Munch zijn gehele oeuvre (omvattende 1.008 schilderijen, 15 391 afdrukken van 741 grafische werken, 4.443 aquarellen en tekeningen en 6 beeldhouwwerken) aan de stad Oslo, waar het is ondergebracht in het in 1963 geopende Munch-museum. Hij stierf in Ekely, op 81-jarige leeftijd.
Bron: www.wikipedia.org